Profilo di gluhppygluhp_mimiFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
gluhp_mimion the rooftop... Between pavements and stars...Here's hardly no days nor nights...There're things half in shadow and half way in light |
||||||||
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
chompooha scritto:
30 Apr.
Soontareeyakarnha scritto:
มาหาแกอีกแล้ว วันนี้มาเรียนเก้อ ไม่มีใครมาเลย
13 Dic.
Soontareeyakarnha scritto:
ชั้น อับ เสร็จแล้ว ว่างๆแวะมาได้นะ
6 Dic.
Karun Warapongsittikulha scritto:
ประเดิมบ้านใหม่ ขยันอัพหน่อยนะ ทำทีสองอันอย่างงี้เหนื่อยแย่ พี่มีอันเดียวยังอัพปีละหนเลย
21 Giu.
|
14 gennaio เลือกยืนอยู่บนเรือสองลำ มือ... เอื้อมเกาะเรืออีกลำ เรือลำหนึ่ง หากชักขาถอนออก เรือลำนั้นอาจคว่ำ แต่หากไม่คว่ำ ก็จะโดนประณามไล่หลัง สาดเสีย... เทเสีย... ส่วนเรืออีกลำหนึ่ง จัดเตรียมพื้นที่ให้นั่งเรียบร้อยแล้ว แต่ที่ตรงนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลม อีกทั้งสมาชิกบนเรือก็คอยจะจ้องกัดทึ้ง ที่แม้จะเจ็บปวด แต่ก็มั่นคง ส่วนลำที่เกาะเกี่ยวอยู่นั้น มีกระดาษเขียนคำว่าโอกาสและความฝันวางอยู่บนนั้น เพียงแต่ จะเอื้อมอย่างไรเล่าถึงจะเอื้อมถึง ในเมื่อยังไม่กล้าปล่อยขาออกจากเรือสองลำนั้น โดยจิตใจไม่ว้างโหวงได้
รอบข้างเป็นเรืออีกหลายแสนหลายล้านลำ บ้างแล่นเอื่อย บ้างแล่นฉิวจนน้ำสีดำกระเซ็นใส่คนรอบข้าง เบื้องล่าง... เป็นผิวน้ำสีดำ ก้าวขาลงไปได้ อาจเย็นเยือก หรืออาจเย็นฉ่ำ แล้วแต่ใครจะรู้สึก คนที่ก้าวลงไป เขาจะดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ และจะกลับขึ้นมาไม่ได้อีก หรือถึงจะกลับขึ้นมาได้ ก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะเขาจะไม่อาจมีชีวิตบนเรือที่แสนอึดอัดนี้อย่างเป็นสุขได้อีก
หนึ่งลำ สองลำ สามลำและเบื้องล่าง ต้องเลือก หรือไม่ต้องเลือก ทางเลือกมี หรือไม่มี ไม่เลือกเองหรือเลือกไม่ได้
12 gennaio กูอยู่ตรงนี้ ตรงนี้น่ะตรงไหนไม่ชอบประชาธิปไตย
ไม่ปลื้มเผด็จการ
รักในหลวง
ไม่ห่วงเศรษฐกิจ
ไม่เหลือง ไม่แดง
ไม่ชอบความรุนแรง
แต่รำคาญพวกอุดมคตินิยม
ในทางวัฒนธรรมคนไทยมันต่างกันเกินไปแล้ว
แข็ง ยึด ขยับไม่ได้ ทนอยู่ด้วยกันเพราะเศรษฐกิจ
ไม่อยากมีประเทศ ที่ยึดโยงกันด้วยระบบรัฐชาติ แต่ยังอยากอยู่บนโลกLaertius Diogenes บอกว่า
I am a citizen of the world.
ดีโอจีนิสเขาตัดสินใจได้แล้ว
ว่าเขาจะอยู่ตรงไหน
แล้วกูล่ะ กูอยู่ตรงไหนวะ
เหี้ยเอ๊ยยย มันการเมืองทั้งนั้นแหละ 18 settembre จู่ๆฉันอยู่กับความรุ้สึกผิดมาตลอด
ฉันโตมาแบบนี้
ทุกคนใช้ความรู้สึกผิดเป็นการเกลี้ยกล่อมให้ฉันเชื่อฟัง
มันไม่แฟร์เลย
ฉันยังคงรู้สึกผิดต่อไป
บางครั้งเครียดจนจะอ้วก แต่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
อินเตอร์เน็ตมีส่วนช่วยให้ฉันหายบ้ามากทีเดียว
อย่างน้อยๆ มันก็ดึงฉันออกจากวังวนแห่งความเกลียดชัง
เกลียดตัวเอง
เกลียดทุกสิ่งที่ตัวเองเป็น
เกลียดโลก เกลียดบ้าน เกลียดชีวิต เกลียดทุกๆที่ที่มีลมหายใจของฉันอยู่
ฉันกำลังจะเป็นโรคจิต บางทีมันก็รู้ตัว 17 settembre เวลาตอนเจ็ดโมงครึ่งเป็นเวลาที่ไม่อยากจะตื่น ตอนสิบโมงเช้าเป็นเวลาที่ไม่น่าทำงาน ตอนเที่ยงเป็นเวลาที่ไม่ควรกินข้าวเพราะคนเยอะ ตอนบ่ายๆเป็นเวลาที่ควรหาที่นอน ตอนเย็นเป็นเวลาที่ควรจะนั่งเงียบๆสักที่ ตอนค่ำเป็นเวลาที่สมองแล่นปรู๊ดปร๊าด ตอนตีหนึ่งเป็นเวลาที่โลกเป็นของเราอย่างแท้จริง ตอนตีสามเป็นความง่วงงุนที่ทำให้หลับไปได้ทันทีอย่างเป็นสุข ตอนตีห้าสี่สิบห้าเป็นเวลาที่ท้องฟ้าสวยมาก และชวนให้หลับต่อ 11 settembre ไม่ดีเลยไม่ดีเลย คาดหวังอะไร คาดหวังทำไม
ไม่ดีเลย ตัวเราหายไปไหน ...อีกแล้ว
ไม่ดีเลย กับเสียงเรียกร้องที่พร่ำพ่น
ไม่ดีเลย กับใบหน้าที่ขยันยิ้ม
ไม่ดีเลย กับการรังแกตัวเอง
ไม่ดีเลย ไม่ดีเลย ไม่ดีเลย
อากาศเศร้า หรือเรากันแน่ที่บ้าไปเอง |
|
||||||
|
|
