การเขียน blog 2 blog ในวันเดียวกัน

มันก็ชวนให้ตั้งคำถามได้ว่า

...นี่มันเป็นอะไรของมันมากมั้ยเนี่ย

ดังนั้น หลังจากพ่นใส่ bloggang ไปแล้วเมื่อบ่ายๆ

ตอนดึกๆก็เลยมาโผล่ที่นี่ อย่าง...ไม่น่าสงสัยอะไรมาก

ข้างบนนั่นก็คือคำอธิบายของการมาเขียนที่นี่

ก็... ตัวสำรองน่ะนะ

ควรค่าแก่การน้อยใจ

หึหึหึ

มันเหมือนขายวิญญาณให้ซาตานยังไงไม่รู้

เรากำลังจะทำอะไรเนี่ย

ในที่สุดก็แข็งขืนไว้ไม่อยู่

เส้นตายที่ไม่รู้ใครกำหนดทำให้เราต้องเลือก

เลือกที่จะทำอะไรสักอย่าง

พ่ายแพ้แก่ระบบ?

การแข่งขันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

เรารู้ตัวก่อนที่จะถูกมันขยอกกลืนงั้นหรือ?

ฝันเหรอ ความฝันคืออะไรล่ะ

เราฝันถึงอะไร เราอยากทำอะไร เราอยากเป็นอะไร

แต่ละฝันต่างก็ทวงสิทธิดั้งเดิมของมัน

กูมาก่อน กูมาก่อน กูมาก่อน

ตบตีกันจนหมุนคว้างพร่าเลือน

มองไม่เห็นเลย งงไปหมด

มันมีเยอะเกินไปจนเรามองไม่รู้เรื่อง

หรือว่าจริงๆแล้วมันไม่เคยมีอยู่เลย

หรือว่า (อีกที) จริงๆแล้ว มันเคยมีแต่มันฝ่อไปแล้ว

ฝ่อเพราะเราไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่เราฝัน ท้อในสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

กระแสน้ำของระบบพัดเรามาอีกด้านแล้ว

ถ้าแข็งขืนต้านทาน ...มันดูเหมือนเป็นเรื่องงี่เง่า

ถ้าโอนอ่อนยินยอม ...มันดูเหมือนขายวิญญาณ

มันเหมือนขายวิญญาณให้ซาตานยังไงไม่รู้

เรากำลังจะทำอะไรเนี่ย

เส้นตายที่ใครก็ไม่รู้กำหนด

ทำให้เราต้องวิ่งตามระบบ

ขายแรงงานและความคิด

...

ขาย ขาย ขาย

..

เงิน เงิน

..

ขาย...

เงิน..