นั่งทำงานจนตาค้างอยู่กลางดึก

พูดง่ายๆคือ นอนไม่หลับ หรืออาจเป็นไปได้ว่า

จริงๆแล้วไม่อยากนอน เพราะว่าไม่อยากให้มันกลายเป็นวันพรุ่งนี้

...วันพฤหัส... ต้องไปสู้กับเด็กอนุบาลตั้งแต่เช้า

เมื่อไหร่จะทำใจได้ก็ไม่รู้ เมื่อไหร่ที่เราจะยอมโตสักที

ไม่รู้ว่าคิดเข้าข้างตัวเกินไปรึเปลาถ้าจะคิดว่า

แต่ละคนมีความสามารถต่างๆกัน

และก็มีภาระจากความสามารถนั้นต่างกันไปด้วย

อยากจะคิดว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นครูสักหน่อย

แต่จะว่าไป ยังไงก็หนีความจริงไม่พ้นหรอก

ความจริงที่ว่าเราไม่มีความพยายาม ไม่มีความอดทน 

 

ตอนนี้เริ่มรู้สึกคล้ายๆกับที่เพื่อนๆรู้สึกกันเมื่อปีที่แล้ว

มันเคว้งๆ งงๆ มองอนาคตไม่ค่อยออก

จากที่ไม่เคยคิด ไม่เคยกังวล ด้วยความที่ทำงานมาตลอด

เคยคิดว่าเรียนจบ มันก็แค่เรามีเวลาทำงานมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เริ่มถามตัวเองอย่างเอาจริงเอาจังมากขึ้น

ว่า...รักงานที่ทำมากเท่าไหร่ และจะทนอยู่กับมันไปได้อีกนานไหม

 

งานที่สวนทางกับความเชื่อ ความศรัทธาของเรา มันจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร

งานที่ไม่ตอบโจทย์ของชีวิตเรา เราจะเสแสร้งแกล้งทำไปได้สักเท่าไหร่

...อยู่กับโลกความจริงหน่อย...ใครๆก็พูดกับเราแบบนี้

ใช่สินะ ไม่ทำงานนี้ แล้วจะไปทำอะไร

IR และปรัชญาการเมืองที่ร่ำเรียนมา ได้แค่กระตุ้นให้คิด

แต่เอาเข้าจริง วิชาที่เราแสนรักนั้น มันกินไม่ได้

หนังสือที่อ่านมากมาย ได้แค่ช่วยให้รู้ทัน ช่วยให้มองโลกอีกมุม

แต่ก็อีกแหละ ไม่มีใครเขามองแบบเรา ไม่มีใครเห็นว่ามันสำคัญ

 

หน้าที่จริงๆของเราคือทำงาน แล้วก็หาตังค์ดูแลพ่อแม่

แล้วมันคือหน้าที่อีกใช่ไหม ที่ต้องทนทำงานที่ทำอยู่ต่อไป

เกิดเป็นคนต้องอดทน อดทนไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ

ยิ้มให้ตัวเอง...ยิ้มไว้...ยิ้มไว้...ยิ้มไว้...

เผื่อโลกจะน่าอยู่ขึ้นบ้าง

 

เผื่อสักวันจะมีทางออกให้ตัวเอง

เผื่อสักวันจะมีชีวิตที่ลงตัว

มีบ้าน มีครอบครัว มีคนที่เรารักเขา และเขารักเรา

วันนั้นคงไม่ต้องคิดหาคำตอบให้ชีวิตมากมาย

ถ้ารู้ว่าตรงขอบฟ้าที่เรากำลังพยายามจะไป

มีใครกำลังรอคอยอยู่ ชีวิตคงจะมีจุดมุ่งหมายมากกว่านี้

 

ก็แค่เผื่อจะมีวันนั้นกะเขาบ้าง

...ยิ้มรอ...