ยืนอยู่บนเรือสองลำ

มือ... เอื้อมเกาะเรืออีกลำ

เรือลำหนึ่ง หากชักขาถอนออก

เรือลำนั้นอาจคว่ำ

แต่หากไม่คว่ำ ก็จะโดนประณามไล่หลัง

สาดเสีย... เทเสีย...

ส่วนเรืออีกลำหนึ่ง

จัดเตรียมพื้นที่ให้นั่งเรียบร้อยแล้ว

แต่ที่ตรงนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลม

อีกทั้งสมาชิกบนเรือก็คอยจะจ้องกัดทึ้ง

ที่แม้จะเจ็บปวด แต่ก็มั่นคง

ส่วนลำที่เกาะเกี่ยวอยู่นั้น

มีกระดาษเขียนคำว่าโอกาสและความฝันวางอยู่บนนั้น

เพียงแต่ จะเอื้อมอย่างไรเล่าถึงจะเอื้อมถึง

ในเมื่อยังไม่กล้าปล่อยขาออกจากเรือสองลำนั้น

โดยจิตใจไม่ว้างโหวงได้

 

รอบข้างเป็นเรืออีกหลายแสนหลายล้านลำ

บ้างแล่นเอื่อย บ้างแล่นฉิวจนน้ำสีดำกระเซ็นใส่คนรอบข้าง

เบื้องล่าง... เป็นผิวน้ำสีดำ

ก้าวขาลงไปได้ อาจเย็นเยือก หรืออาจเย็นฉ่ำ

แล้วแต่ใครจะรู้สึก

คนที่ก้าวลงไป เขาจะดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ

และจะกลับขึ้นมาไม่ได้อีก

หรือถึงจะกลับขึ้นมาได้ ก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล

เพราะเขาจะไม่อาจมีชีวิตบนเรือที่แสนอึดอัดนี้อย่างเป็นสุขได้อีก

 

หนึ่งลำ สองลำ สามลำและเบื้องล่าง

ต้องเลือก หรือไม่ต้องเลือก

ทางเลือกมี หรือไม่มี

ไม่เลือกเองหรือเลือกไม่ได้

 

 

ไม่ชอบประชาธิปไตย

ไม่ปลื้มเผด็จการ

รักในหลวง

ไม่ห่วงเศรษฐกิจ

ไม่เหลือง ไม่แดง

ไม่ชอบความรุนแรง

แต่รำคาญพวกอุดมคตินิยม

ในทางวัฒนธรรมคนไทยมันต่างกันเกินไปแล้ว

แข็ง ยึด ขยับไม่ได้ ทนอยู่ด้วยกันเพราะเศรษฐกิจ

แต่ยังอยากอยู่บนโลก

Laertius Diogenes บอกว่า

I am a citizen of the world.

 ดีโอจีนิสเขาตัดสินใจได้แล้ว

ว่าเขาจะอยู่ตรงไหน

แล้วกูล่ะ กูอยู่ตรงไหนวะ

 

เหี้ยเอ๊ยยย มันการเมืองทั้งนั้นแหละ