แค่ลมพัดวูบหนึ่งบนสะพาน

แค่ระยิบน้ำสะท้อนแสงชั่ววิบตา

แค่รอยยิ้มจากใครคนหนึ่งที่เคยรู้จัก

ในวันเวลาดีๆเก่าๆ ..แค่เพียงหนึ่งวินาที

เพียงแค่นั้นความรู้สึกก็คล้ายได้รับการปลอบประโลม

ข้ามผ่านเวลา ข้ามผ่านม่านควันพิษกลางกรุงเทพฯ

กลับไปยังช่วงเวลาครั้งหนึ่ง

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง

กับความรู้สึกที่ลึกล้ำแบบหนึ่ง

 

แล้วก็ได้รู้ ที่ใครต่างพูดกันว่า...

เวลาไม่อาจไหลกลับ อดีตไม่อาจหวนคืน

แต่ใครจะรู้ อดีต ปัจจุบัน อนาคต คือวงกลมเพียงหนึ่งวง

ไม่ได้เป็นเส้นตรง หากเคลื่อนไหว ต่อติด เชื่อมโยงซึ่งกันและกัน

ชีวิตอยู่ทั้งในเมื่อวานนี้ วันนี้ และพรุ่งนี้

คนที่มีชีวิตอยู่กับความหลัง คือคนจ่อมจมและยึดติด

คนที่มีชีวิตอยู่กับความหวัง คือคนช่างฝัน

คนที่มีชีวิตอย่างไร้ซึ่งอดีต และอนาคต คือคนแข็งกระด้าง

(อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของตัวฉันเองนะ) 

 

ในความเป็นจริง เวลานั้นไม่มีจริง ไม่อาจแบ่งแยกได้

ชีวิตจึงไม่อาจแบ่งเป็นเมื่อวานนี้ วันนี้ พรุ่งนี้

สิ่งที่มีจริงก็คือ ... กล่องใบนั้นที่อยู่ในเราทุกๆคน

ซึ่งอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกต่างๆในทั้งหมดของชีวิต

ซึ่งไม่เคยแบ่งตัวเองตามหน้าปัดนาฬิกาและปฏิทิน

และคราใดก็ตามที่กล่องใบนั้นถูกเปิดออก

ก็จะพบว่าสิ่งต่างๆในนั้น สดใหม่อยู่เสมอ